Z badań  Departamentu Kształcenia Ogólnego i Specjalnego Ministerstwa Edukacji Narodowej wynika, że spadek udziału aktywności fizycznej w życiu współczesnych pokoleń jest szybszy od możliwości jego wyrównywania w procesie szkolnego wychowania fizycznego.Z tego względu szczególnego znaczenia nabiera troska o szeroko pojętą efektywność zajęć wychowania fizycznego.
Wady postawy stanowią problem społeczno-cywilizacyjny. Wczesne wykrycie patologicznych zmian w obrębie postawy ciała, a zwłaszcza rozpoznanie skoliozy w grupie dzieci i młodzieży, stwarza możliwość skutecznej profilaktyki i leczenia wad postawy, w tym dużych deformacji kręgosłupa. Mechanizm powstawania deformacji jest „procesem biomechanicznym” i trwa wiele lat. Rozpoczyna się, kiedy dziecko zaczyna stać i chodzić. Skoliozy tzw. idiopatyczne nie są wadą uwarunkowaną genetycznie, nie są wadą dziedziczoną, są deformacją kompensacyjną, powstającą wskutek przyczyn biomechanicznych.

Zwalnianie dziecka z zajęć wychowania fizycznego jest błędem. Zdaniem specjalistów błędem jest również stosowanie w leczeniu ćwiczeń wzmacniających. Są one przyczyną szybkiego powiększania się skrzywień. Poprzednie ćwiczenia rehabilitacyjne zalecane wg starych zasad okazały się ćwiczeniami skrajnie szkodliwymi. Po tych ćwiczeniach „usztywnienie” kręgosłupa utrwalało się, skolioza i garb powiększały się. Lepiej dziecka nie leczyć, niż leczyć złymi ćwiczeniami. Najlepszymi w leczeniu skolioz są tzw. ćwiczenia rozciągowe zaczerpnięte z karate, taekwon-do, aikido, tai-chi, kung-fu, jogi, ale również z akrobatki i tańca. Ćwiczenia te szczególnie zalecane są w klasach I-V szkół podstawowych. Podstawowym celem ćwiczeń jest zniesienie przykurczów będących czynnikiem etiologicznym, utrwalającym i pogłębiającym skoliozę. Dzieci i młodzież ze skoliozami lub z zagrożeniem skoliozami winny być zachęcane do aktywności ruchowej, do udziału w lekcjach wychowania fizycznego i winny uprawiać sport we wszystkich formach.