Medycyna naturalna to dział obejmujący różnego rodzaju metody lecznicze, które są wcale lub słabo akceptowane przez medycynę opartą na badaniach naukowych. Medycyna naturalna wyodrębniona została jako alternatywa medycyny tzw. akademickiej czy też tradycyjnej. Trudno przekreślić dokonania medycyny tradycyjnej i w żadnym wypadku zrobić tego nie można. Dzięki niej mamy dostęp do leków szybko działających. Mamy szczepienia ochronne, znacznie też spadła śmiertelność, jednocześnie też problemem jest szkodliwość leków chemicznych. Nadużywanie antybiotyków przyczyniło się do spadku odporności, pojawiły się trudne w leczeniu grzybice. Nastąpił zwrot w kierunku medycyny bliższej człowiekowi, do której zalicza się zarówno metody leczenia, które w opinii większości lekarzy są bezwartościowe (np. bioenergoterapia) jak i takie, których pewne elementy zaadaptowano do medycyny głównego nurtu (akwaterapia i fitoterapia). Część z nich ma swoje źródło w wielowiekowej tradycji ( akupunktura), a inne powstały stosunkowo niedawno (homeopatia i bioenergoterapia).
Gwoli ścisłości, to właśnie medycynę naturalną (a w każdym razie znaczną jej część) należałoby nazywać medycyną tradycyjną. Przecież europejskie ziołolecznictwo czy chińska akupunktura itp. są starsze od medycyny akademickiej.
Na marginesie - w Chinach, gdzie mieszkam juz trzeci rok - chińska medycyna tradycyjna jest stawiana na równi lub wyżej niż medycyna akademicka. W przychodniach równolegle istnieją gabinety “medycyny chińskiej” i “medycyny zachodniej”. Większość osób, z którymi przeprowadzałem wywiad na temat obu gałęzi medycyny, w przypadku choroby zwraca się do chińskiej medycyny tradyjnej i ma do niej większe zaufanie niż do medycyny zachodniej (ze względu na skutki uboczne leków tej ostatniej).