Darmowe artykuły do przedruku » Edukacja

Mobbing w szkole – temat tabu

akkom — Tue, 31 Jan 2012 10:10:27 +0000

Wielu z nas sądzi, że mobbing (rodzaj metodycznej i trwającej dłuższy czas przemocy psychicznej, dręczenia psychicznego, nękania, poniżania) występuje tylko w dużych korporacjach albo urzędach o przestarzałych metodach zarządzania personelem, nie jest to jednak zgodne z prawdą.Mobbing może występować także w małych firmach, służbie zdrowia, instytucjach państwowych czy nawet… w szkołach. Zwłaszcza w tych ostatnich mobbing jest zjawiskiem bardzo wielowymiarowym.
Wbrew naszym oczekiwaniom nie występuje tylko pomiędzy nauczycielami lub na linii nauczyciel-dyrekcja. Spotyka się na przykład mobbing w relacji rodzic-nauczyciel, gdzie to rodzic staje się mobberem, w przekonaniu, że jego pociecha jest najcudowniejszym dzieckiem pod słońcem, podczas gdy pociecha w poczuciu bezkarności ma za nic wszelkie zasady obowiązujące w szkole.

Innym przypadkiem jest mobbing na linii nauczyciel-uczeń lub uczeń-nauczyciel.
Można powiedzieć, że pomimo naszego oburzenia, poniekąd jesteśmy oswojeni z myślą o tym, że wśród nauczycieli zdarzają tacy, którym swoistą przyjemność sprawia gorsze traktowanie nie których (lub wszystkich) uczniów. Od zawsze słyszymy, że w tej czy innej szkole nauczyciel „uwziął się” na kogoś, lub ma dosyć ekscentryczny sposób prowadzenia lekcji polegający na udowadnianiu uczniom jak niski posiadają współczynnik IQ.
Możemy mieć też do czynienia z przypadkiem, w którym to uczeń okazuje się być mobberem i systematycznie prowadzi swoją wyrafinowaną grę z coraz bardziej bezbronnym nauczycielem.
Uświadomienie sobie faktu, że młodzież (albo nawet dziecko!) potrafi skutecznie manipulować dorosłym, profesjonalnie przygotowanym do zadań pedagogicznych, jest szokujące i takie fakty często pozostają utrzymywane w tajemnicy przez dyrekcję szkoły, ponieważ niechętnie mówi się o tego typu sprawach głośno.
Nauczyciel także boi się przyznać do bycia nękanym w obawie przed utratą autorytetu wśród dzieci i współpracowników.

Wraz z początkiem nowego roku szkolnego znów zacznie nakręcać się sprężyna szkolnego mobbingu. Spróbujmy z czujnością i uwagą przyglądać się relacjom panującym w klasach, do których uczęszczają nasze pociechy, a także w pokojach nauczycielskich.
Nie pozostawiajmy zatem nauczycieli samym sobie, mówmy głośno o tym powszechnym problemie, chrońmy ich za pomocą odpowiedniej profilaktyki antymobbingowej w każdej szkole. Wspólnie powiedzmy STOP mobbingowi w instytucjach oświaty.

Wysoka cena wiedzy.

ola — Sun, 13 Jun 2010 12:38:34 +0000

O tym, że kształcenie dużo kosztuje wiedzą chyba wszyscy oprócz rządu, który co jakiś czas wysuwa propozycję wprowadzenia ustawy o płatnym szkolnictwie wyższym. Niestety w naszym warunkach takie posunięcie byłoby opłakane w skutkach, ponieważ już teraz część młodych osób nie może pozwolić sobie na to aby podjąć studia. Niewiele lepiej wygląda sytuacja na niższych szczeblach edukacji.

Wprowadzane reformy szkolnictwa oraz zmieniające się prawie każdego roku programy nauczania powodują nie tylko zamęt w głowach młodych żaków ale także coraz wyższe koszty przygotowania ucznia do zajęć w szkole. Przeciętna wyprawka ucznia szkoły podstawowej wynosi nawet kilkaset złotych. Uczeń musi posiadać odpowiednie podręczniki, materiały biurowe, artykuły szkolne, strój do zajęć wychowania fizycznego, obuwie na zmianę. Do tego często dochodzą opłaty za świetlicę, wyżywienie czy dodatkowe zajęcia pozalekcyjne. Najgorsza sytuacja przedstawia się na rynku podręczników. Z roku na rok są one coraz droższe. Czasami istnieje możliwość odkupienia starych podręczników: w większych miastach Polski organizowane są specjalne targi używanych podręczników, można odkupić podręczniki od starszych dzieci. Niektórzy nauczyciele mają dostęp do specjalnych bonów rabatowych, które pozwalają na tańszy zakup książek dla uczniów. Jednak takie rozwiązania nie sprawdzają się na dłuższą metę. Zdarza się, że podręczniki w szkołach zmieniają się tak szybko, że niemożliwe staje się odkupienie kompletu, który funkcjonował jeszcze rok wcześniej.

W najgorzej sytuacji znajdują się dzieci z małych wiosek, które dostęp do nowych podręczników mają często mocno ograniczony. Dodatkowo rodziców często nie stać na zakup nowych książek. Wprawdzie wprowadzane są akcje pomocy dzieciom z rodzin najbiedniejszych, jednak jest to kropla w morzu potrzeb. Kilka lat temu pojawił się projekt nakładający na placówki szkolne obowiązek zakupu podręczników z których korzystaliby uczniowie przebywający na zajęciach w szkole. Skończyło się jednak tak jak zawsze czyli tłumaczeniem, że szkoły nie dysponują odpowiednią ilością środków finansowych na realizację takiego planu. Rząd również j niechętnie podchodzi do przekazywania dodatkowych pieniędzy na szkolnictwo. Koło się zamyka. Najbardziej pokrzywdzone są jak zwykle dzieci, które muszą się w tym całym bałaganie jakoś odnaleźć a dodatkowo czegoś jeszcze nauczyć.

Dokształcanie na wakacjach.

ola — Tue, 20 Apr 2010 20:10:19 +0000

Zdrowie i edukacja naszych dzieci są dla nas najważniejsze dlatego powinniśmy inwestować w te formy aktywności, które gwarantują im bezpieczny i zdrowy rozwój. Przez cały rok szkolny nasze pociechy uczęszczają na zajęcia, gdzie zdobywają niezbędną do późniejszego życia wiedzę.
Wakacje również powinny obfitować w możliwości rozwoju. Dlatego coraz popularniejsze stają się różnego rodzaju wyjazdy zorganizowane. Nie są to jednak tradycyjnie przez nas rozumiane kolonie. Są to raczej obozy tematyczne. Na takich wyjazdach dziecko jest aktywizowane do wysiłku intelektualnego poprzez zabawę i wypoczynek.
Przykładem takiego wyjazdy są letnie szkoły językowe, na których dziecko obok zajęć językowych uczestniczy także w zajęciach rekreacyjnych. Takie szkoły językowe znajdują się zazwyczaj w pięknie położonych ośrodkach wypoczynkowych. Połączone są często z obozami sportowymi, dlatego uczestnicy mogą korzystać w pełni ze znajdującego się tam wyposażenia. Rowery, rolki, kajaki, jazda konna, tenis – to tylko część atrakcji jakie mogą zaoferować takie obozy. Aktywne spędzanie czasu przez dzieci sprawia, że rozwijają się prawidłowo i mają więcej energii aby uczyć się nowych rzeczy. Wyjazd taki ma niewątpliwe walory edukacyjne ale także społeczne. Dzięki kontaktom z rówieśnikami, dziecko przełamuje swoje własne bariery, często pozbywa się wyimaginowanych kompleksów. Jest to także świetne miejsce na zawieranie nowych znajomości. Dzięki zajęciom organizowanym w niewielkich liczbowo grupach, dzieci dobrze się ze sobą bawią i uczą się współpracować z innymi uczestnikami obozu.
Dla starszych dzieci i dla młodzieży świetnym rozwiązaniem są letnie szkoły językowe za granicą. Pozwalają na szlifowanie języka oraz zapoznanie z obcą kulturą. Jest to najbardziej skuteczny sposób przyswajania języka, ponieważ posługiwanie się nim następuje w naturalnych, codziennych sytuacjach. Dodatkowo jest to okazja do przeżycia niezapomnianej przygody i poznania wielu interesujących osób. Nauka zawsze odbywa się w przyjaznej atmosferze. Dzięki letnim szkołom i obozom językowym nasz pociechy nie tylko nie zapomną dotychczas nabytych umiejętności językowych ale także nauczą się czegoś nowego i na pewno bardzo dobrze odpoczną.

Motywacja

admin — Mon, 19 Apr 2010 08:49:06 +0000

Nic tak nie zachęca do nauki czy pracy jak dobra motywacja. To ona jest motorem naszych działań. Według definicji W. Szewczuka „Termin ten pochodzi z języka łacińskiego, w którym moveo (movere, movi, motu) znaczy; wprawiać w ruch, popychać” (W-wa, 1990, s 334). Do ruchu może nas popychać mnóstwo elementów. Najczęściej jednak motywacja związana jest z dążenie do redukcji napięcia, które występuje jeśli coś nie jest wykonane. Może to być chęć pozbycia się wyrzutów sumienia, chęć pozbycia się świadomości, że jakieś prowadzone przez nas działanie jest niedokończone, lub strach przed karą jeśli danego zadania nie wykonamy.

Motywacja jednak może być również pozytywnym motorem. Duże chętniej pracujemy, jeśli wiemy że otrzymamy nagrodę. Czasem wystarczy sama świadomość bycia docenionym czy osiągnięcia celu. Wyniki badań nad motywacją wykazały, że czynniki motywujące zewnętrzne (nagrody, kary) obniżają siłę i aktywność wewnętrznej motywacji. Jednak, gdy człowiek jest motywowany zewnętrznie, wybiera najprostszy sposób osiągnięcia celu, gdyż zwiększa to szansę na uzyskanie nagrody. U uczniów obniża się więc chęć do nauki a pracownicy wykonują swoją pracę szybko i powierzchownie.

Jakość życia

pufal — Mon, 19 Apr 2010 08:36:30 +0000

Artykuł odpowiada na pytania: Co to jest jakość życia? Co się na nią składa? Jak podnieść jakość życia? Co trzeba wziąć pod uwagę, żeby podnieść poziom swojego życia?

Co to właściwie jest ta jakość życia, zapytasz. Najkrócej jest to poziom życia. Im wyższy, tym lepiej, prawda?

Oczywiście, odpowiesz. Ale co ma być wyższe? A może coś ma być niższe? Oczywiście, pewne aspekty życia, aby poprawić jego jakość, powinny wzrosnąć, inne powinny występować na niższym poziomie.

O jakich aspektach mowa?

W swoim ebooku „Po prostu żyj! Klucz do podniesienia jakości Twojego życia” wyodrębniłem 42 sfery życia, którymi trzeba się zająć, aby podnieść poziom życia a tym samym zadowolenie z niego.

Oto one:

1. Bezpieczeństwo

2. Bogactwo przeżyć

3. Cele życiowe

4. Czas wolny i sposoby jego spędzania

5. Dostępność dóbr i usług

6. Dzieci

7. Emocje

8. Klimat i geografia

9. Liczba przyjaciół

10. Małżeństwo

11. Miejsce zamieszkania

12. Zdrowie i możliwości leczenia

13. Normy moralne w otoczeniu

14. Odżywianie

15. Osiągnięcia

16. Perspektywy na przyszłość

17. Pogoda ducha i optymizm

18. Poziom aktywności

19. Poziom świadomości

20. Praca i bezpieczeństwo zatrudnienia

21. Praktyki religijne

22. Przeszłość

23. Równość płci

24. Silny charakter

25. Skłonność do ryzyka

26. Stabilność polityczna

27. Stosunek do przemian ustrojowych

28. Stres

29. System wartości

30. Sytuacja materialna

31. Twórczość

32. Uczestnictwo w kulturze

33. Uzależnienia

34. Warunki mieszkaniowe

35. Wiek

36. Wolność polityczna

37. Współuczestnictwo w życiu społecznym

38. Wygląd

39. Wykształcenie

40. Zaradność

41. Życie rodzinne

42. Życie seksualne

Przeraziłeś się ich liczbą? Nie bój się! Wszystko można opanować, uporządkować i krok po kroku podnieść poziom swojego życia. Pewne zmiany muszą być głębokie, w innych sferach życia wystarczą małe korekty.

Życzę powodzenia!

15 najgłupszych tłumaczeń tytułów filmów!

LingPerfect — Thu, 01 Apr 2010 14:58:32 +0000

Kiedy powstaje film, powstaje również potrzeba przetłumaczenia jego tytułu, a wraz z nią koszmar milionów widzów… Niestety, ale to bardzo przykre, że nieprofesjonalni tłumacze regularnie wpadają na pomysły totalnie abstrakcyjne i absurdalne, zupełnie niepasujące do oryginalnego tytułu ani do fabuły filmu. Przecież tytuły filmów, powinny być ich wizytówką. Tytułów, które nijak mają się do oryginału, a często nawet do samego filmu są setki.

Czasami tłumaczenie tytułu filmowego nie należy do łatwych i przyjemnych czynności. Trzeba mieć do tego odpowiednie przygotowanie merytoryczne. Bywa, że pierwotne wersje zawierają słownictwo, które jest zupełnie niezrozumiałe dla polskiego odbiorcy. Przykładem może być “Cloverfield” Matta Reevesa nad Wisłą wyświetlany jako Projekt: Monster”. Oryginalny tytuł to nazwa ulicy, przy której mieści się biuro producenta obrazu, J.J. Abramsa. Na tym przykładzie widać, jak ważne są tłumaczenia dokładne językowo i dopasowane kulturowo.

A oto 15 najgorszych tłumaczeń tytułów wszechczasów:
1. Prison Break - Skazany na śmierć
2. Bold and Beautiful - Moda na sukces
3. Duplex - Starsza Pani Musi Zniknąć
4. Panic Room - Azyl
5. City by the Sea - Dochodzenie
6. Die Hard - Szklana Pułapka
7. The Postman - Wysłannik Przyszłości
8. Larger Than Life - Pięć ton i on
9. Dirty Dancing - Wirujący Sex
10. Broken Arrow - Tajna Broń
11. Reality Bites - Orbitowanie bez Cukru
12. Lucky Number Slevin - Zabójczy Numer
13. Gilmore Girls - Kochane Kłopoty
14. Step Up - Taniec Zmysłów
15. One Tree Hill- Pogoda na miłość

LingPerfect

Przystąpienie Polski do NATO

Natalia — Wed, 03 Feb 2010 15:41:26 +0000

Od początku lat 90. XX wieku, jednym z podstawowych celów polskiej polityki zagranicznej było członkostwo w Sojuszu Północnoatlantyckiego (NATO). Przystąpienie Polski do NATO jest bez wątpienia wydarzeniem historycznym i do dzisiaj Polska jest bardzo zaangażowana w różne działania tej organizacji. Czynny udział w NATO stanowi bowiem dla naszego kraju podstawowy filar bezpieczeństwa i gwarancję zdecydowanej reakcji na zewnętrzne zagrożenia. Członkostwo w sojuszu jest również ważnym organem komunikacji i konsultacji w stosunkach transatlantyckich czy ze wschodnimi sąsiadami, jak Rosja i Ukraina, dzięki czemu Polska ma szansę ciągle tworzyć pozytywną historię z innymi krajami będącymi w tej organizacji.
Ważnym wydarzeniem dla polskiej polityki było rozwiązanie w 1991 roku Układu Warszawskiego, co tym samym stało się dla Zachodu kolejnym sygnałem zmian, zachodzących w krajach dawnego Bloku Wschodniego, umożliwiającym ich stopniowe wciągnięcie w zachodnie struktury zbiorowego bezpieczeństwa. W marcu 1992 ówczesny sekretarz generalny Sojuszu Manfred Woerner oświadczył w Polsce, że „drzwi do NATO są otwarte”. Już w kwietniu ministrowie obrony i szefowie sztabów państw Europy Środkowej i Wschodniej wzięli udział w posiedzeniu Komitetu Wojskowego NATO.
W Brukseli 16.XII1997 Protokoły Akcesyjne dla Polski, Czech i Węgier podpisali ministrowie spraw zagranicznych państw NATO, które w ciągu następnego roku zostały ratyfikowane we wszystkich 16 krajach członkowskich. W styczniu 1999 sekretarz generalny NATO Javier Solana wystosował do trzech krajów środkowoeuropejskich formalne zaproszenie dotyczące przystąpienia do organizacji. Polski Sejm i Senat przyjęły ustawę o ratyfikacji Traktatu Północnoatlantyckiego 17 lutego 1999, a już dzień później podpisał ją prezydent. Ustawa weszła w życie 19 lutego 1999 roku, a 26 lutego prezydent podpisał akt przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Traktatu Północnoatlantyckiego. 12 marca 1999 traktat został oficjalnie przekazany przez polskiego MSZ Bronisława Geremka na ręce sekretarza stanu USA, a Polska z tą chwilą stała się formalnie członkiem NATO.

Lidia Miś -książki dla dzieci

autorLidia — Wed, 27 Jan 2010 21:15:33 +0000

Miś Lidia, właściwie Lidia Miś – Nowak ur. się 27.03.1977 w Ropczycach. W 2002 r. ukończyła Wyższą Szkołę Informatyki i Zarządzania oraz Politechnikę Rzeszowską na Wydziale Zarządzania i Marketingu a w 2007 Podyplomowe Studia Pedagogiczne na Politechnice Rzeszowskiej. Mieszka w podrzeszowskiej wsi Świlcza, gdzie prowadzi gospodarstwo ogrodnicze. Interesuje się kulturą celtycką, starymi wierzeniami oraz parapsychologią. Te zainteresowania przekładają się na jej twórczość. Pierwsza książka, baśń dla dzieci Odwiedzając czarownice, wydana pod patronatem Związku Literatów Polskich oddział w Rzeszowie, ukazała się w 2004 r. Za jej napisanie w lutym 2005 autorka została uhonorowana nagrodą ZLP za Najlepszy Debiut Prozatorski Podkarpacia. Drugie wydanie baśni oraz dwie kolejne pozycje, wydane zostały przez rzeszowsko-warszawskie wydawnictwo Ad Oculos.

Twórczość:

Odwiedzając czarownice – baśń dla dzieci, wyd. I 2004, wyd. II 2006.

Opowieści biblijne dziadzia Józefa – synowie Jakuba, 2006

Serce Lasu – zbiór opowiadań dla dzieci i młodzieży, 2009

Nagrody i wyróżnienia:

Maj 2005 – Najlepszy Debiut Prozatorski Podkarpacia przyznany przez ZLP oddz. Rzeszów

http://www.lidiamis.pl

Względny cennik

tlumaczeniaekspresowe — Tue, 01 Dec 2009 15:30:54 +0000

Tłumaczenia są drogie. Na wygórowane ceny tłumaczeń skarżą się klienci biur tłumaczeń, oraz bezpośredni klienci tłumaczy przysięgłych. Ponadto niejasne dla wszystkich są zasady rozliczenia wykonanej pracy tłumacza, więc strony rozliczeniowe, pojmowane bardzo często jako strony fizyczne. Niewiedza w tym zakresie pogłębia często rozgoryczenie, związane z „drożyzną lingwistyczną”.

ceny tłumaczeń

z najniższych cen w Europie

Bardzo łatwo zauważyć, że cena tłumaczenia jest pojęciem względnym i zależy od bardzo wielu czynników. Gdy dla pewnej grupy osób ceny wydają się być bardzo wysokie dla innych są wręcz okazjonalnie tanie.

Opracowanie: biuro tłumaczeń BTE.

Rodzice rzadko dostrzegają talenty swoich dzieci

Marcin1984 — Mon, 30 Nov 2009 10:33:40 +0000

Jedne dzieci lubią muzykę, inne plastykę, jeszcze inne matematykę. Rozpoznanie u dziecka talentu nie jest sprawą łatwą, ponieważ rodzice nie są obiektywni. Na temat dziecięcych talentów rozmawiamy z Aliną Markowską, dyrektorem przedszkola w Olsztynie.

Familie.pl: Jak rozpoznać talent u dziecka?

Alina Markowska: Są na to różne sposoby. Najczęściej robi się to przez obserwację. Czym się dziecko bawi, jak się bawi. Pamiętajmy, że talenty nie tylko są artystyczne. Talentami mogą być również organizatorski, matematyczny, czy literacki. Oprócz obserwacji przyjmując dziecko do przedszkola robimy wywiad z rodzicami i dajemy do wypełnienia ankietę.

Familie.pl: Dobrze, to w przedszkolu. A jak rodzice w domu mogą odnaleźć talent dziecka?

Alina Markowska: Zanim dziecko pójdzie do przedszkola, rodzice spędzają z nim dużo czasu. Dla małego dziecka najważniejsza jest zabawa. Jeśli będziemy uważnie obserwować, czym i jak się bawi dziecko, to możemy wyłowić jego zainteresowania. Nie jest to łatwa sztuka, ponieważ rodzice raczej nie mają odniesienia do innych dzieci i ich osądy często nie są obiektywne. Talenty najczęściej ujawniają się w przedszkolu, czy w szkole, gdzie panie nauczycielki mogą porównać, np. jak śpiewa Jaś, a jak Krzyś.

Familie.pl: Jak pielęgnować talenty?

Alina Markowska: O talenty niewątpliwie trzeba dbać. Naukowcy niejednokrotnie udowodnili, że jeśli nie pielęgnujemy talentów, to one się usypiają. Jeśli zauważymy, że dziecko jest uzdolnione w jakiejś dziedzinie, to trafia na warsztaty, gdzie kształcą się dzieci o podobnych zainteresowaniach. Są kółka plastyczne, muzyczne, teatralne, literackie. Jakiś czas temu mieliśmy w przedszkolu wybitny talent matematyczny. Sześcioletni chłopiec potrafił w pamięci dodawać trzycyfrowe liczby do siebie. Oczywiście był przez nas indywidualnie prowadzony, organizowaliśmy mu specjalne zajęcia, żeby jego zdolności matematyczne nie przepadły.

Familie.pl: Czym się różnią zainteresowania od talentu?

Alina Markowska: U małych dzieci nie można jeszcze mówić o talentach. Małe dzieci interesują się różnymi rzeczami. Jedne dziedziny ich interesują bardziej, a inne mniej. O talentach tak naprawdę możemy zacząć mówić w stosunku do dzieci szkolnych, które są szczególnie uzdolnione w jakimś kierunku. Zdarzają się oczywiście wyjątki, jak ten nasz matematyk, ale wiek przedszkolny to z reguły jest za wcześnie na wykrywanie talentów.

Familie.pl: Co zrobić, gdy dziecko np. bardzo ładnie rysuje, a nie lubi tego robić?

Alina Markowska: Takie sytuacje zdarzają się niezwykle rzadko. Jeśli dziecko nie lubi rysować, z reguły robi to niestarannie. Jeśli coś komuś wychodzi, to z reguły lubi to robić, bo jest chwalony, dzięki czemu wie, że w danej dziedzinie jest dobry. Jeśli już jednak zdarzy się taka sytuacja, to na pewno nie wolno dziecka do niczego zmuszać. Jeśli będziemy dziecko naciskać, że ładnie rysuje i powinno to robić, to możemy mu skutecznie to obrzydzić. Jeśli będziemy tolerancyjni, to jest szansa, że sam kiedyś dorośnie do tego i odkryje, że jest mu dobrze z tym, że ładnie rysuje i polubi tę czynność.

Familie.pl: Czy talentów u dzieci należy szukać, czy same się objawiają?

Alina Markowska: Czasami zdarza się, że dziecko nie ujawnia swoich talentów. Bywa też tak, że talent u dziecka wykształca się w późniejszym okresie jego rozwoju. W naszym przedszkolu mamy zwyczaj, że na koniec zerówki organizujemy przesłuchania, na które zapraszamy przedstawicieli szkoły muzycznej, którzy są w stanie wychwycić, które dzieci mają talent muzyczny. Bywa, że opinie ekspertów ze szkoły muzycznej są dla rodziców zaskoczeniem, bo nigdy nie podejrzewali, że ich dziecko może mieć uzdolnienia muzyczne.

Familie.pl: W jakim wieku można zauważyć talent u dziecka?

Alina Markowska: Dużo zależy od samego dziecka. Ważne jest też to, czy rodzice dokładnie obserwują jego rozwój. Jeśli rodzice bacznie przyglądają się swojemu dziecku, to talent może być zauważony znacznie wcześniej. Nie ma granicy, która mówi, że np. u trzylatka można zaobserwować jakiś talent. U każdego dziecka rozwija się to indywidualnie.

rozmawiał:

Marcin Osiak

m.osiak@familie.pl