W Polsce ostatnio coraz większą popularność zdobywa shisha po polsku zwana sziszą bądź fajką wodną. Inne nazwy tego przedmiotu to nargila (z arabskiego), argila lub hookah. Jest ona zbudowana z dzbana, metalowej rury i węża.
Shisha pochodzi z Indii, z rejonów położonych przy granicy z Pakistanem: chodzi o prowincje Rajasthan i Gujarat. Pierwsze shishe były bardzo prosto i prymitywnie wykonane, często ze skorupy orzechów kokosowych. Zostały zaprojektowane do palenia opium i haszyszu. Rozprzestrzeniła się szybko przez Królestwo Persji, aż po środkową Azję i opanowane przez Arabów części Afryki Północnej. Około 500 lat temu shisha dotarła do Turcji zdobywając coraz większą popularność wśród przedstawicieli klasy średniej i wyższej, co zaowocowało też zmianą wyglądu shishy. Fajki były coraz większe, ręcznie zdobione i bardziej złożone.
Z Turcji shisha wędrowała dalej na południe, do Libanu i Syrii i tam została nazwana argile. Potem rozprzestrzeniła się do Egiptu i Maroko, gdzie znana jest pod nazwa shisha. Jej popularność rosła również w Arabii Saudyjskiej i Zjednoczonych Emiratach Arabskich. W Kuwejcie i Arabii Saudyjskiej shisha dostępna jest tylko dla mężczyzn a w wielu muzułmańskich krajach shisha jest wręcz zabroniona.
Wraz z rozwojem turystyki shishazaczęła rozprzestrzeniać się w Europie, Stanach Zjednoczonych  oraz zyskuje coraz większą popularność w Japonii. Jej palenie jest najczęściej  rozrywką i formą spotkania, aczkolwiek należy pamiętać, że zależnie od rodzaju tytoniu może być to rozrywka szkodliwa porównywalnie lub bardziej niż papierosy.