Spindoctoring jak większość pojęć z zakresu marketingu politycznego ma korzenie amerykańskie.
Powstał i rozwinął się w Stanach Zjednoczonych. Tam też osiągnął najwyższy stopień
profesjonalizmu. Nikt nie robi już problemu z faktu korzystania z usług tego typu
profesjonalistów. Nie wzbudza to też żadnej sensacji. Wszyscy wiedzą bowiem o tym, że dziś nawet
najlepszy polityk może sobie nie poradzić bez współpracy ze specjalistą z dziedziny PR i marketingu. Przykłady
karier ostatnich prezydentów USA: obu Bushów czy też Billa Clintona pokazują, że nie byłyby
one możliwe bez olbrzymiej pracy wykonanej na ich rzecz przez Karla Rove’a czy Jamesa
Carville’a.
Dlatego też, mimo, iż ta specjalizacja w PR nie cieszy się sympatią środowiska, ich działalność jest przedmiotem zawiści wielu kolegów z branży, chociażby ze względu na
wysokość ich zarobków. Ale też zawód ten wymaga najwyższego w PR profesjonalizmu, jak i
odpowiednich cech psychicznych.
W Polsce spin doctoring nie ma dobrej prasy, mimo spektakularnego udowodnienia swojej
skuteczności. Co może profesjonalista w tej dziedzinie? Pokazał już na początku polskiej
transformacji politycznej francuski spin doctor Jacques’a Seguela, pracując w 1989 r. w
sztabie Solidarności, a przede wszystkim w 1995 r. - wspierając sztab Aleksandra
Kwaśniewskiego.
Jednak usługi spin doktorów zostały szybko zdyskredytowane przez - teoretycznie najbardziej
nimi zainteresowanych – polityków. Znamienna jest tu wypowiedź członka sztabu lidera
AWS-u z czasów kampanii prezydenckiej 2000 r.: „Krzaklewski ma szansę, jeśli wobec
szamanów od wizerunku, którzy wszystko wiedzą lepiej, przyjmie zasadę ograniczonego
zaufania. Krzaklewski bowiem obroni się sam. Lider nie potrzebuje niańki ani adwokatów”.
Pod tym poglądem z chęcią podpisuje się do tej pory wielu polityków, mimo, iż mają
świadomość, jaką klapą zakończył się udział Mariana Krzaklewskiego w kampanii
prezydenckiej roku 2000, i jaki sukces dzięki spin doktorom odnieśli bracia Kaczyńscy pięć
lat później.